| تبليغات | X |
|
دلم برایت می سوزد اگر تا کنون، علف از شوقش وقتی که صدای باد،در گوشش می پیچد، برایت سخن نگفته.... دلم برایت می سوزد اگر تا به حال، روز از غم فراق شب برایت شعری نگفته.... دلم برایت می سوزد اگر تا به حال، دلت از تو به تو گله نکرده... مرداد ۸۷ + نوشته شده در سه شنبه سیزدهم مرداد 1388 17:7 توسط ویدا جمالی |
ما بازندگان لحظه هاییم
لحظاتی که بسیار برای گفتن داشتیم، اما فریادمان را بلعیدیم... لحظاتی که چشمانمان را پیش از طلوع آفتاب بستیم، و روشنایی را برای همیشه به فراموشی سپردیم... اردیبهشت ۸۸ + نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1388 15:45 توسط ویدا جمالی |
تمامی کلمات تاریکی تابش می کنند
گوش ها در جستجوی نوری هستند، که نوازششان دهد... برگ های سبزی که قطرات اشکم را یکی یکی می شمردند و به زمین می سپردند، زرد می شوند و به خاک می پیوندند.... عدم این جا موج می زند... و من همچنان،فریاد زنان، پیرامون دایره ی وجودیم، در این جنگل بی پایان می چرخم و هیچ باز نمی یابم! نیستی ام نزدیک است. ۲۸ اسفند ۱۳۸۷ + نوشته شده در سه شنبه چهارم فروردین 1388 9:45 توسط ویدا جمالی |
کاش می شد
این لحظه را، از درخت زمان بچینم و به ابدیت پیوند بزنم گذشته را ، چون پیغامی در بطری شیشه ای روانه دریاها کنم تا شاید آینده، آن را از آب برگیرد و لحظه های حالش را به آب ندهد.... آبان ماه۱۳۸۷ + نوشته شده در پنجشنبه سی ام آبان 1387 7:23 توسط ویدا جمالی |
بودنت را با نبودت، آشتی چون است؟! وجودت، محو می شود در ازدحام بودن ها و چون نیستی، عطر یادت فضا را پر می سازد اندکی در بودن باش تا گلستانی شود لحظه لحظه زندگی ام
مهر ماه۱۳۸۷ + نوشته شده در چهارشنبه سوم مهر 1387 18:48 توسط ویدا جمالی |
پرواز کلمات از زبان من، چونانکه مدت هاست عزم پرواز دارند سنگینی شرم بر پشت پلک هایم، تاب نگاه را از من می گیرد و خاموشی منطقی که پیش از این، خود را برای جنگ با احساس آماده کرده بود
چه نا جوانمردانه رزمی است امروز.... اردیبهشت ۸۷ + نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم شهریور 1387 19:39 توسط ویدا جمالی |
نمی دانم چرا این بار، ساز زندگی برایم نا آشنا می نوازد قطعه ای نا گویا... تلاشم برای شناختش بی ثمر است و من که تشنه ی شنا خت بوده ام ،برای همیشه، دیوانه وار هر طرف را برای یافتن آب می جویم و جز سراب نمی یابم .... تیر ماه ۱۳۸۷
+ نوشته شده در یکشنبه شانزدهم تیر 1387 20:17 توسط ویدا جمالی |
ای کاش قاصدکی می آمد، با پیامی از انتها... از آنچه در انتظارش، شب را در دل روز گره می زنم و چشم هایم را،به افق می دوزم تا شاید سحرگاه، طلوعت را در آسمان نظاره گر باشم خرداد ماه ۱۳۸۷ + نوشته شده در سه شنبه چهاردهم خرداد 1387 15:25 توسط ویدا جمالی |
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1387 20:8 توسط ویدا جمالی |
برگ سبزی که تا دیروز،
هوای دیدنت را داشتم و به امید بهار، به انتظار دیدنت می نشستم، درخت وجودت اما، امروز برایم بی برگ است... دلم هوای زمستانی بودن را دارد.. نه امروز،نه فردا، بلکه همیشه... آن گاه که باد پاییزی برایم وزیدن گرفت را، خوب به یاد دارم و امروز مدت ها از آن گذشته... و سرمای این هوا را هیچ چیز از بین نمی برد تلاشی برای جوانه زدن نکن، هوا بس نا جوانمردانه سرد است! ۱۰ اردیبهشت ۸۷ *شاید شعر زندگی ام این روزها همین باشد...مدام در ذهنم تکرارش می کنم و از هم خوانی اش با وقایع این روزها متحیر می شوم...خواهشا اگر چیزی از آن به ذهنتان می رسد نام ببرید...این وقایع فقط مربوط به شخص من نیست..مدت هاست که زندگی هامان به هم گره خوردخ...خوب یا بدش را نمی دانم!! + نوشته شده در چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387 18:23 توسط ویدا جمالی |
|
| ||||||
